Crash 3-3-2006 08:59 Δραματική, 113'

Ξένοι στην ίδια πόλη

Δεν είναι περίεργο που οι Αμερικάνοι βρήκαν ταινία για να ενθουσιαστούν. Δεν βρίσκεται συχνά άνθρωπος να τους πετάξει ωμές αλήθειες, έστω και σερβιρισμένες σε όμορφο περιτύλιγμα στη μούρη. Αν ο Paul Haggis είναι το νέο μεγάλο ταλέντο, το Χόλιγουντ άργησε να τον ανακαλύψει: τον καιρό που έγραφε το Million Dollar Baby και σκηνοθετούσε το Crash, είχε ήδη κλείσει τα 51 του χρόνια. Κι όμως, γράφοντας δύο απόλυτα mainstream ταινίες μάζεψε κόσμο στις αίθουσες, και μετά έβαλε από ένα μικρό κομμάτι δυναμίτη κάτω από κάθε κάθισμα - πράξη που μάλλον θα ταίριαζε περισσότερο σε μερικούς ανεξάρτητους του Sundance. Και αν το Million Dollar Baby ήταν, από χαρακτήρα, βραδείας καύσης, το Crash από το πρώτο του κιόλας πλάνο μπαίνει στο ψητό και αρχίζει να πετάει τις αλήθειες που λέγαμε με καθόλου διακριτικό τρόπο. Μάλιστα οι χαρακτήρες του -που είναι και μπόλικοι- δεν έχουν κανένα πρόβλημα να πάρουν το πιο διδακτικό τους ύφος και να εξαπολύσουν μικρά ειλικρινή κηρύγματα.

Έτσι όμως, με αυτό τον έστω «βάρβαρο» τρόπο, ο Haggis καταφέρνει να εξηγήσει αμέσως όλα αυτά που θα αναλύσει στη συνέχεια μέσα από μερικές ξεχωριστές ιστορίες ανθρώπων στο Λος Άντζελες. Οι άνθρωποι αυτοί μιλάνε, συναντιούνται, τσακώνονται και τρακάρουν και ζουν σε μια πόλη που μοιάζει να ξεχωρίζει τις πολλές φυλές της από μόνη της. Καθεμιά τους έχει και ένα «ριζικό», από το οποίο πολύ δύσκολα θα ξεφύγει – και αν το καταφέρει, όπως στην περίπτωση του αστυνομικού του Cheadle, ακόμα πιο δύσκολα θα κοιτάξει πίσω. Η ξενοφοβία, ο ρατσισμός και το μίσος είναι απλώς λέξεις πάνω στο χαρτί, αλλά στην οθόνη κρύβονται πίσω από χαρακτήρες που, όπως όλοι μας, δεν είναι φτιαγμένοι μόνο για το καλό ή το κακό. Ο ρατσιστής αστυφύλακας ρισκάρει τη ζωή του για να σώσει μια μαύρη η οποία έχει πέσει θύμα τροχαίου. Η ξενοφοβική γυναίκα του εισαγγελέα αγκαλιάζει με δάκρυα στα μάτια την Πορτορικανή υπηρέτρια που στάθηκε δίπλα της σε μια στιγμή ανάγκης. Όλα αυτά μπορούν να είναι τελείως σχηματικά, αλλά εδώ, ίσως λόγω των ερμηνειών ή ίσως λόγω του πολύ straight χειρισμού, μοιάζουν απλώς αληθινά, βγαλμένα μέσα από μια πολύ νορμάλ πραγματικότητα. Οι Αμερικάνοι τα είδαν κατάμουτρα, τα αναγνώρισαν και είπαν πως το Crash είναι μια σπουδαία ταινία. Μπορεί και να μην αλλάξουν σε τίποτα, αλλά σπάνια ένα έργο καταφέρνει να κάνει τόσο πολλά. Τουλάχιστον εκεί στην Αμερική υπάρχουν κάποιοι που τα λένε και τα δείχνουν, κι αυτό δεν είναι καθόλου μικρή υπόθεση.

Εικόνα
Πολύ καλή μεταφορά, ακριβής και, πάνω απ’ όλα, συνεπής στις προθέσεις του έργου. Αυτό σημαίνει πως η επίτηδες υποτονική χρωματική παλέτα έχει μεταφερθεί στους σωστούς τόνους στο δισκάκι. Κάποια μικρά σημάδια ψηφιακής επεξεργασίας είναι αναμενόμενα, αλλά τουλάχιστον εδώ τα μαύρα είναι πολύ συμπαγή και βοηθούν στο να γίνει η συνολική εικόνα ακόμα πιο ελκυστική. Κι αυτό είναι μεγάλο κατόρθωμα όταν το περιεχόμενο είναι τόσο σκληρό.

Ήχος
Ξεκάθαρα επικεντρωμένος στους διαλόγους και με πολύ μικρή χρήση των surrounds, ο ήχος της ταινίας δεν έχει απαιτήσεις στις οποίες το DD 5.1 δεν θα μπορούσε να αντεπεξέλθει. Εδώ παίζουν κυρίως τα κεντρικά ηχεία και το κάνουν με καθαρότητα και ακρίβεια αναμενόμενη για καινούργια παραγωγή. Στην ταινία ακούγονται μπόλικες γλώσσες, αλλά δεν υπάρχει πρόβλημα. Οι υπότιτλοι είναι πανταχού παρόντες, και αν και εφόσον χάνεται κάτι στη μετάφραση αυτό είναι αποκλειστική επιλογή του σκηνοθέτη.

Extras
Σπάζοντας την παράδοση που είχαν δημιουργήσει τα 21 Γραμμάρια (σούπερ ταινία, άδειο DVD), το Crash στριμώχνει ένα δυο featurettes στο δισκάκι του, έτσι, για πρωτοτυπία. Το making of, λοιπόν, δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα τυπικό διαφημιστικό αφιερωματάκι όπου συντελεστές και πρωταγωνιστές μιλάνε για το πόσο χάρηκαν που συμμετείχαν στην ταινία. Οι συνεντεύξεις είναι μία από τα ίδια. Η παράδοση των 21 Γραμμαρίων έσπασε, αλλά η ουσία δεν άλλαξε καθόλου.

Πώς γυρίστηκε η ταινία.
Συνεντεύξεις συντελεστών.
Κινηματογραφικό τρέιλερ.

Η ετυμηγορία
Μια από τις καλύτερες αμερικάνικες ταινίες της χρονιάς που πέρασε και ένα DVD που δεν κάθεσαι να δεις απλώς για να περάσεις την ώρα σου. Εδώ υπάρχουν θέμα και συμπέρασμα, σενάριο και ερμηνείες που αξίζουν κάτι παραπάνω από μια πρόχειρη ματιά. Το καλύτερο, δε, είναι ότι απαιτούν και μια δεύτερη σκέψη.

Ατάκα
Άντονι (Chris Ludarcris Bridges): «Εκείνη η σερβιτόρα μάς "έκοψε" μέσα σε δευτερόλεπτα. Είμαστε μαύροι και οι μαύροι δεν δίνουν φιλοδώρημα. Οπότε δεν έκατσε να χάσει το χρόνο της. Κάποιον με τέτοια μυαλά, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για να του αλλάξεις γνώμη».
Πίτερ (Larenz Tate): «Και πόσα άφησες τελικά;»
Άντονι: «Περίμενες να πληρώσω κιόλας για τέτοιο σέρβις;»

Σχετικές ταινίες
Do the Right Thing (1989), Magnolia (1999)

Trivia
Ο ασυνήθιστα κρύος για το Λος Άντζελες καιρός αναφέρεται συνεχώς στο background της ταινίας. Μερικοί χαρακτήρες το σχολιάζουν ή παραπονιούνται, το ίδιο κάνει και ένας παραγωγός ραδιοφώνου. Πριν πέσουν οι τίτλοι τέλους, μάλιστα, αρχίζει να χιονίζει. Η τελευταία φορά που χιόνισε στο Λος Άντζελες ήταν το 1949. Γενικά, στην ιστορία της πόλης έχουν καταγραφεί μόλις τρεις χιονοπτώσεις.

Εκτύπωση    Email