The Libertine 12-4-2006 09:48 Δράμα/Εποχής, 114'

Δεν απέφευγε τον πειρασμό. Τον επιδίωκε

Με λίγα λόγια
Η ζωή, οι υπερβολές και ο θάνατος του John Wilmot, earl του Rochester και αμετανόητου ηδονιστή. Σε μια εποχή ανακατατάξεων και επιφανειακής ηθικής, ο Wilmot τόλμησε να αναγάγει σε τρόπο ζωής (και τέχνης) την αθυροστομία, τη διαστροφή και την παρακμή.

Αν θέλετε να δείτε τις σημαντικές διαφορές ανάμεσα στη συγγραφή ενός θεατρικού έργου και ενός κινηματογραφικού σεναρίου δεν χρειάζεται να πάτε παραπέρα από το The Libertine. O Stephen Jeffreys, δημιουργός της ομώνυμης παράστασης, είναι στην πρώτη σεναριογραφική απόπειρά του και, μην του το πείτε, αλλά φαίνεται. Το Libertine έχει τα περισσότερα συστατικά που χρειάζεται μια επιτυχημένη ταινία εποχής -άπλετο ταλέντο, έναν ριζοσπαστικό και μαγνητικό πρωταγωνιστή, έναν επικίνδυνο εκπρόσωπο της εξουσίας-, αλλά ο Jeffreys παραφορτώνει το σενάριο με τόσο στόμφο που, παρά την έντονη ερμηνεία του Depp, κάθε φορά που ο earl του Rochester θα αρχίζει κάποιον μονόλογό του εσείς θα απελπίζεστε.

Αν η πρόθεση του φιλμ είναι να προκαλέσει (με τα δεδομένα του 21ου αιώνα), τα καταφέρνει ελάχιστα και, κυρίως, ποτέ δεν μαθαίνουμε πραγματικά ποιος είναι ο John Wilmot. Ο Depp, μετά το Pirates of the Caribbean, ουσιαστικά παίζει για μια ακόμα φορά τον... ροκά και, σαν κακό παιδί και ο ίδιος, δεν έχει πρόβλημα να βυθιστεί στη σωματική και ψυχική ντεκαντάνς του χαρακτήρα του, αλλά το σενάριο προτιμά να τον περιορίζει σε αυτοπριοσδοριστικές ατάκες. Ο Wilmot είναι σαν τον νεαρό που λέει τα βρόμικα ανέκδοτα μέσα σε μια σοβαρή τάξη, και ενώ θέλουμε το φιλμ να επικεντρωθεί επάνω του, μετά τα πρώτα σαράντα λεπτά ο Jeffreys χάνει τον εστιασμό του, ωθώντας την ταινία προς μια αταίριαστη ηθικολογική κατεύθυνση, που κλείνει με την τιμωρία του Wilmot, τη σύφιλη. Η πλειάδα δευτερευόντων χαρακτήρων, με κυριότερο τον βασιλιά της Αγγλίας (John Malkovich), ωχριά μπροστά στην ικανότητα του Depp αλλά και στη δυσκολία του Dunmore: ο σκηνοθέτης, επίσης στο ντεμπούτο του, προσπαθεί να συνθέσει το τέλειο (τεχνικά τουλάχιστον) period piece, και καταλήγει να χάνεται στο φλύαρο σενάριο του Jeffreys. Η ταινία παρακαλεί να είναι ένα ανεξέλεγκτο one man show του Depp, αλλά τελικά καταλήγει μια πομπώδη, διδασκαλική παραγωγή που μόνο επιμέρους αφήνεται στο ταλέντο του Johnny. Θ.Σ.

Και λοιπόν;
Εξαιρετικοί οι Depp και Morton σε ένα κατά τα άλλα μέτριο φιλμ. Η διαστροφή περισσότερο υπονοείται παρά δείχνεται, κι εμείς νοσταλγούμε τον απολαυστικά «φευγάτο» μαρκήσιο De Sade του Quills.

Συμβουλή
Διαβάστε τα πραγματικά έργα του Wilmot, είναι παραδόξως πολύ πιο θαρραλέα από το φιλμ.

Trivia
Ο John Malkovich πρωταγωνιστούσε και στη θεατρική παράσταση του Jeffreys.

Θα σας θυμίσει
Quills (2000), Dangerous Liaisons (1988)

Aξίζει τα λεφτά της;
3,5 ευρώ για τη θαρραλέα, σε πρώτο πρόσωπο, εισαγωγή στο φιλμ.

Εκτύπωση    Email