Le temps qui reste 18-4-2006 09:41 Δραματική, 85'

Ο θάνατος ενός παιδιού και η γέννησή του

Με λίγα λόγια
Ο Ρομαίν μαθαίνει στα 30 του πως πεθαίνει από καρκίνο. Έτσι αναγκάζεται να διευθετήσει άλυτα ζητήματα που δεν είχε προσεγγίσει ποτέ, αλλά και να δει για πρώτη φορά με αισιοδοξία το μέλλον!

Ο Francois Ozon είναι ένας εντελώς άνισος σεναριογράφος και σκηνοθέτης, αλλά δεν είναι άμοιρος ταλέντου, οπότε καμιά παραγωγή του δεν περνάει απαρατήρητη. Πριν απευθυνθεί στον υπόλοιπο κόσμο, τον ενδιαφέρει το γαλλικό κοινό (το μόνο πια με ξεκαθαρισμένο «εθνικό» κινηματογραφικό γούστο, που φροντίζει και καλλιεργεί). Σ' αυτή την ταινία λοιπόν, ο Ozon επιχειρεί «α λα Γαλλικά» κάτι ριψοκίνδυνο: ξεκινώντας από μια εξ ορισμού μελοδραματική κατάσταση, προχωρεί σε «ολική αποξήρανση» του ανθρώπινου πόνου, μάλλον για να δει τι μπορεί να μένει απ’ αυτόν (μήπως η ουσία του; Χμμ...). Όποιος τον ακολουθήσει στη διαδικασία, νιώθει πως εμπλέκεται σε μια σπουδαία ταινία, οι υπόλοιποι απλώς απολαμβάνουν ένα επίσης «ξηρό» (συχνά μπλακ, αλλά ντελικάτο) χιούμορ.  Γ.Κ.

Και λοιπόν;
Παραληρηματική αγωνία, αποφάσεις ζωής και θανάτου, όλα γλιστρούν στην κόψη του ξυραφιού και κυρίως ενάντια στα θεμελιώδη κοινωνικά ταμπού, από το τρέχον-τρομερό-παιδί του γαλλικού κινηματογράφου.

Συμβουλή
Γενικά, στις γαλλικές ταινίες, όταν δεν παίρνουμε πολύ σοβαρά το πομπώδες ύφος, απολαμβάνουμε πολλά δευτερεύοντα στοιχεία, πολύ πιο αισθαντικά.

Αξίζει τα λεφτά της;
7 ευρώ. 4 στη Jeanne Moreau, 2 στην Tedeschi και 1 στον Γάλλο σωσία του Χρήστου Λούλη, Melvil Poupaud.

Εκτύπωση    Email